Ya adından ya canından olan kadınlar

MERSİN'DE YÜZLERCE KİŞİ YAĞMURLU HAVADA ÖZGECAN İÇİN YÜRÜDÜ YÜZLERCE KİŞİ, YAĞMURLU HAVAYA RAĞMEN MERSİN'İN TARSUS İLÇESİNDE 3 GÜNDÜR KAYIP OLARAK ARANIRKEN ORMANLIK ALANDA ÖLDÜRÜLDÜKTEN SONRA YAKILMIŞ HALDE CESEDİ BULUNAN

Ya Adından Ya canından olan kadınlar yazısı, Bianet tarafından 19 Şubat 2015 tarihinde yayınlanmıştır.

http://www.bianet.org/bianet/kadin/162416-ya-adindan-ya-canindan-olan-kadinlar

Deniz BAĞRIAÇIK

Türkiye Cumhuriyeti’nde kız ve erkek çocukları doğduktan hemen sonra renklerle ayrılırlar, erkeklere ve kadınlara farklı iki renkte nüfus cüzdanı verilir. Kızların pembe, erkeklerin ise mavi olan nüfus cüzdanları, onların Türkiye’de eşit olamayacaklarının en renkli resmidir, yaşlar ilerledikçe resimler daha da kararır, tecavüzlerin kanlı kırmızısına, cinayet gecelerinin kara rengine ve kimi zaman da alev alev yakılan bedenlerin kor rengine dönüşür.

Özgecan Aslan cinayeti, Türkiye’nin kasvetli, umutsuz siyasi ve sosyal hayatını daha da çaresiz kıldı. 2012 yılından beri, düzenli olarak kadın bedeni üzerinden sürdürülen muhafazakarlaştırma hareketi ve ataerkil yapının yüreklendirilmesi ile bir kurban daha verildi.

Özgecan Aslan cinayetinin kendisinin olduğu kadar, cinayetin kitlelerce protesto edilmesi ve geniş bir yankı uyandırması da başlı başına bir sosyolojik durumun habercisi.

Özgecan Aslan’ın, çocuklarının, eğitimine ve geleceğine düşkün orta sınıf bir Türk ailesinden gelmesi, Aslan’ın olayın başına geldiği gün yaşadıkları birçok kişinin cinayeti kendileriyle özdeşleştirmelerine neden oldu. Bir kız arkadaşla, alışveriş merkezinde geçirilen sıradan bir günün sonunda yaşananlar, her kadının kendisi ve ailelerin kızlarıyla ilgili bir korkuyu su yüzüne çıkardı: Ya bizim başımıza da gelirse?

Fakat tüm bu olan biten dünden bugüne değil zaman içerisindeki bir değişmeyi yansıtır ancak aynı zamanda da basit bir matematiği de barındırıyor içinde.

Dünya Ekonomik Forum’un 2014 verilerine göre, Türkiye, kadınların güçlendirilmesi ve kadın sosyo-ekonomik yaşantı sıralamalarında 142 ülke arasında 125.sırada yer alıyor. Genel sıralamada, Türkiye’nin önünde yer alan bir kaç ülke şöyle: Nijerya, Fiji, Angola, Bahreyn, Gana, Nepal. Bu genel sıralamanın içerisinde bölümlere ayrılan konuların en önemlileri kuşkusuz kadınların iş gücü katılımına oranı, siyasi alandaki varlıkları ve güç mekanizmalarındaki sayıları. Türkiye’de kadınların iş gücüne katılım ve fırsat oranı yüzde 29’da kalırken bu Avrupa’daki en düşük oran olmasının ötesinde, dünyada Türkiye’yi 142 ülke arasında 132.sıraya taşıyor. Kadınların siyasi katılımında ise, ülkemiz 113. sırada. Kadın belediye başkanlarının oranı yüzde 0.56, belediye meclis komisyonlarında kadın üye oranı yüzde 2.42, mahalle meclislerinde ise yüzde 1.81. Çoğu gazetenin genel yayın yönetmeni kadın olamazken, Türkiye’de yer alan 169 üniversitenin yalnızca 11’inde kadın rektör bulunur. Bir kez kadın başbakanı olan Türkiye’nin hiç kadın cumhurbaşkanı olmamıştır. 26 müsteşardan 1 tanesi kadın iken, kadın vali sayısı da 1’dir. 7 yargı organından yalnızca 1’inin başkanı kadın, işveren meslek örgütlerinin hiçbirinde kadın başkan bulunmaz.

Dünya Ekonomik Forumu’nun, bölgelere ayrılıp yapılan değerlendirmelerinde, Türkiye Avrupa ve Merkez Asya grubunda en son sırada yer alır. Önünde yer alan on ülkeyi de yazmak gerekirse: Gürcistan, Slovenya, Yunanistan, Macaristan, Azerbaycan, Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Malta, Tacikistan, Ermenistan olduğu görülür. Son yıllarda komşularına yukarıdan bakan Türkiye’nin, değil komşularına yukarından bakacak, kendi kadınlarının yüzüne bakacak hali yoktur. Kadınlar güç mekanizmalarının hemen hemen hiç birinde yer alamazlar. Türkiye’de siyasi ve ekonomik olarak güçsüzleştirilen kadınların toplumsal konumlarında herhangi bir iyileşmenin olamayacağı gün gibi açıkken, şiddet tüm bunların yansıması olarak karşımıza dikilir: Türkiye’de her üç kadından biri şiddete maruz kalırken, her 10 kadından 4’ü eşi tarafından fiziksel şiddete uğruyor.

Cinayetlerin çoğu “özgürleşme” arzusunda olan kadınlara karşı işlenirken, daha doğru şekilde ifade etmek gerekirse, insan haklarının temel maddelerinden biri olan kendi iradesi ile seçimlerini yapmayı arzularken öldürülmüş, (Dünya Ekonomik Forumu’nun raporuna göre) yüzde 42’si hiç tanımadıkları bir erkeğin fiziki şiddetine maruz kalmış. Üstelik eğitim seviyesi de şiddeti yok edemez. Sabancı Üniversitesi Kurumsal Yönetim Forumu, İş Dünyası Aile İçi Şiddete Karşı proje kapsamında yaptığı araştırmasında son derece düşündürücü bir tablo ortaya çıkar: Çoğunluğu üniversite mezunu beyaz yakalı kadın çalışanların yüzde 75’i en az bir kez şiddetin bir türüne maruz kalırken, yüzde 40’ı psikolojik-duygusal şiddete, yüzde 35’i sosyal şiddete, yüzde 17’si ekonomik, yüzde 8’i fiziksel şiddete uğramıştır.

2012 yılından beri, kazandığımız haklarımızı kaybetmekle yüzyüze gelen biz kadınlar, siyasi erk tarafından aşağılanmış, kılık ve kıyafetlerimiz için fetvalar verilmiştir. Kürtaj, doğum kontrol hakları, sezaryen seçimi gibi kadın üreme sağlığı ve hakları kadınların ellerinden alınırken, hamile olarak sokaklarda dolaşmaları, annelerin oğullarını diz kapaklarıyla tahrik edebilecekleri akılsızca dillendirilmiş, aslında ensest sapkınlığı siyasi bir söyleme dönüşmüş ve meşruluk kazanmıştır. Kadınlarına yalnızca anne olduğu takdirde toplumsal bir saygı göstereceğine dair bir mesaj verilirken, annelerinin diz kapaklarından bile tahrik olan erkeklerin varlığı, deliliğe övgü mahiyetindeki söylemleri, yalnız yaşayan, bekar, özgür kadınları da adeta toplumsal iffetsizlik hedefi haline getirmiştir. Tüm bu veriler, söylemler, insan ve hayvanı birbirinden ayıran bir özellik olan gülmenin, kamuya açık alanlarda kahkaha atan kadınların namussuz olarak nitelendirilmeleri de düşünüldüğünde Özgecan’ın başına gelen cinayetin arka planı daha berraklaşır kuşkusuz. Kadınların insan olarak görülmemelerinin yukarıda görüldüğü gibi istatistiksel bir yansıması vardır.

Bu cinayetlerin, kadınların, sistemsel olarak güçsüzleştirilmesinin ve misojenist hükümet politikalarının meyveleri olduğu büyük bir gerçektir. Erkek dayanışması ile tecavüz edilmeye kalkışılan, bıçaklanıp, öldürülüp ve yakılan bir simge cinayet mahiyetinde bir vahşettir Özgecan Aslan cinayeti.

Türkiye son dönemde gerek iç gerek dış politikada, iç güvenlik meseleleri, çalışan haklarının iflası, ekonomisinde yaşanan üstü örtülü gerileme ile 2015 yılında kimi politikalarının sonuna gelirken şiddet toplumda daha da yaygınlaşmış, saflıkla oynan bir kar topu oyunu bile, genç bir adamın tam anlamıyla hiç uğruna ölümüne neden olmuştur. Bugün şiddet, meclisten, esnafa kadar yaygın bir davranış biçimidir toplumda, bu yeni olmasa da, meşrudur artık.

Üstelik hepimiz biliyoruz ki, tecavüze uğrayan kadınlar isimlerini kaybederlerken, yalnızca tecavüzden sonra öldürülen kadınlar isimlerine sahip olabilirler. Öyle ki, Özgecan, bugün yalnızca tecavüze uğrasaydı biz onun adını bilemeyecek ve durum gözümüze bu denli kötü gözükmeyecekti. İstatistiklerin içine belki sessizce eklenecek ya da söylemeye cesaret edemeyecekti. Akşam evine gelip, hali kalmışssa yalan söyleyecekti, tıpkı diğer gizlenen şiddet olayları, tecavüz, cinsel istismar vakaları gibi. Özgecan, tüm bunlar başına gelmeyip okulunu bitirebilseydi, yüzde 29 ihtimalle çalışma hayatında yer alacak ya da yüzde 61 gibi daha yüksek bir ihtimalle kayıt dışı ekonomi de güvencesiz çalışacaktı. Yaşasaydı, yüzde 3.6’lık bir ihtimalle kadın rektör, yüzde üçü geçemeyen bir ihtimalle kadın bakan, yüzde 14’lük bir yüzde ile milletvekili olabilirdi, yüzde 33.1 ihtimalle evlendiği takdirde eşinden şiddet de görebilirdi.

Kısacası Özgecan aramızda kalsaydı, annesinin sıcak, güvenli ve onu yüreklendiren kollarından adaletin olmadığı bir toplumsal hayatta mücadeleye devam edecekti, bizlerin devam ettiği gibi. Çocuğunu devlet hastanesinde doğurursa, nasıl doğuracağına kendi karar veremeyecek, bir sorun çıksa doğumda hayatını kaybedecekti. Belki Özgecan, bu istatistikleri rakamsal olarak bilmiyordu ancak tıpkı diğer genç kadınlar gibi canının bir değerinin olmadığını farkındaydı, farkındaydı ki masumca çantasının bir köşesinde biber gazını taşıyordu, saldırganları etkisiz hale getirme umuduyla, denedi ancak yapamadı…

11 Şubat 2015 günü, Özgecan adından değil canından oldu. Bize düşen, ondan bize kalan ismi ile yeni ve aydınlık kadın politikaları üretirken, kadınların bu ülkede özgürce dolaşmaları için erkek ve kadınların yanyana mücadele etmesi olmalıdır. Toplumsal dönüştürme süreçlerinde, kadınların bir sembol olduğunu unutmadan, aslında kadınlar üstündeki baskının laik hayat biçimini yok etmek olduğunu fark etmenin de tam zamanıdır.

Tüm bunlarla birlikte, biz vicdan için dilenmeyelim, bilincin sağlanması ve sistemleşmesi için mücadele edelim. Toplumların ortak bellekleri çok değerlidir, oraya kazınan olaylar unutulmaz, sineye çekilmiş gibi gözükür ancak akıl alamayacak tepkilere dönüşebilir. Tüm dünyanın, üzerinde konuştuğu, gelişmekte olan ülkelerin ilerleme kriteri olarak gördüğü kadın-erkek eşitliği meselesi bugün Türkiye’nin önündeki en büyük demokrasi engelini teşkil ediyor ve Türkiye bu meseleyi aşamadığı takdirde, siyasi, sosyal ve ekonomik kalkınmasında bir imkansızlık tablosu oluşturacak.

Kısacası, yollar bitti, buradan sonrası yok…

 

Aşağıdaki yazı Deniz’in Daktilosunda olan şekliyle yazılmıştır.

Türkiye Cumhuriyeti’nde kız ve erkek çocukları doğduktan hemen sonra renklerle ayrılırlar, erkeklere ve kadınlara farklı iki renkte nüfus cüzdanı verilir. Kızların pembe, erkeklerin ise mavi olan nüfus cüzdanları, onların Türkiye’de eşit olamayacaklarının en renkli resmidir, yaşlar ilerledikçe resimler daha da kararır, tecavüzlerin kanlı kırmızısına, cinayet gecelerinin kara rengine, ve kimi zaman da alev alev yakılan bedenlerin kor rengine dönüşür. Özgecan Aslan cinayeti, Türkiye’nin kasvetli, umutsuz siyasi ve sosyal hayatını daha da çaresiz kılmıştır. 2012 yılından beri, düzenli olarak kadın bedeni üzerinden sürdürülen muhafazakarlaştırma hareketi ve ataerkil yapının yüreklendirilmesi bir kurban daha verirken, bu akıl almaz cinayet kuşkusuz büyük bir vahşet içermektedir ancak aynı zamanda da basit bir matematik barındırır içinde. Özgecan Aslan cinayetinin arka planına göz atacak olursak, şöyle bir tablo görürüz:

ozgecan-aslan-icin-kadinlardan-protesto-yuruyusu--5304295

            Türkiye, Dünya Ekonomik Forum’un 2014 verilerine göre, kadınların güçlendirilmesi ve kadın sosyo-ekonomik yaşantı sıralamalarında 142 ülke arasında 125.sırada yer almaktadır. Genel dünya sıralamasında, Türkiye’nin önünde yer alan bir kaç ülke şöyledir: Nijerya, Fiji, Angola, Bahreyn, Gana, Nepal. Bu genel sıralamanın içerisinde bölümlere ayrılan konuların en önemlileri kuşkusuz kadınların iş gücü katılımına oranı, siyasi alandaki varlıkları ve güç mekanizmalarındaki sayılarıdır. Türkiye’de kadınların iş gücüne katılım ve fırsat oranı yüzde 29’da kalırken bu Avrupa’daki en düşük oran olmasının ötesinde, dünyada Türkiye’yi 142 ülke arasında 132.sıraya taşır. Kadınların siyasi katılımında ise, ülkemiz 113. sıradadır. Kadın belediye başkanlarının oranı yüzde 0.56, belediye meclis komisyonlarında kadın üye oranı yüzde 2.42, mahalle meclislerinde ise yüzde 1.81’dir. Tek bir gazetenin dahi genel yayın yönetmeni kadın olamazken, Türkiye’de yer alan 169 üniversitenin yalnızca 11’inde kadın rektör bulunmaktadır. Bir kez kadın başbakanı olan Türkiye’nin hiç kadın cumhurbaşkanı olmamıştır. 26 müsteşardan 1 tanesi kadın iken, kadın vali sayısı da 1’dir. 7 yargı organından yalnızca 1’inin başkanı kadın, işveren meslek örgütlerinin hiç birinde kadın başkan bulunmamaktadır. Dünya Ekonomik Forumu’nun, bölgelere ayrılıp yapılan değerlendirmelerinde ise, Türkiye Avrupa ve Merkez Asya grubunda en son sırada yer almaktadır. Önünde yer alan on ülkeyi de yazmak gerekirse: Gürcistan, Slovenya, Yunanistan, Macaristan, Azerbaycan, Kıbrıs, Çek Cumhuriyeti, Malta, Tacikistan, Ermenistan olduğu görülecektir. Son yıllarda komşularına yukarıdan bakan Türkiye’nin, değil komşularına yukarından bakacak, kendi kadınlarının yüzüne bakacak hali yoktur. Kadınlar güç mekanizmalarının hemen hemen hiç birinde yer almamaktadır.

Türkiye’de siyasi ve ekonomik olarak güçsüzleştirilen kadınların toplumsal konumlarında herhangi bir iyileşmenin olamayacağı gün gibi açıktır ve şiddet tüm bunların yansıması olarak karşımıza dikilir: Türkiye’de her üç kadından biri şiddete maruz kalırken, her 10 kadından 4’ü eşi tarafından fiziksel şiddete uğramaktadır. 2003 yılı ve 2010 yılları arasında yaşanan kadın cinayetlerinin yüzde 1.400 artışı gibi akıl almaz bir yükselişi bile başlı başına sistemsel bir desteğin kanıtı olabilir. Cinayetlerin bir kısmı “özgürleşme” arzusunda olan kadınlara karşı işlenirken, daha doğru şekilde ifade etmek gerekirse, insan haklarının temel maddelerinden biri olan kendi iradesi ile seçimlerini yapmayı arzularken öldürülürken, yüzde 42’si hiç tanımadıkları bir erkeğin cinsel ya da fiziki şiddetine maruz kalmışlardır.

2012 yılından beri, kazandıkları haklarımızı kaybetmekle yüzyüze gelen biz kadınlar, siyasi erk tarafından aşağılanmış, kılık ve kıyafetlerimiz için fetvalar verilmiştir. Kürtaj, doğum kontrol hakları, sezaryan seçimi gibi kadın üreme sağlığı ve hakları kadınların ellerinden alınırken, hamile olarak sokaklarda dolaşmaları, annelerin oğullarını diz kapaklarıyla tahrik edebilecekleri akılsızca dillendirilmiştir aslında ve ensest sapkınlığı siyasi bir söyleme dönüşmüş, meşruluk kazanmıştır. Kadınlarına yalnızca anne olduğu takdirde toplumsal bir saygı göstereceğine dair bir mesaj verilirken, annelerinin diz kapaklarından bile tahrik olan erkeklerin varlığı, deliliğe övgü mahiyetindeki söylemleri, yalnız yaşayan, bekar, özgür kadınları da adeta toplumsal iffetsizlik hedefi haline getirmiştir. Tüm bu veriler, söylemler, insan ve hayvanı birbirinden ayıran bir özellik olan gülmenin, kamuya açık alanlarda kahkaha atan kadınların namussuz olarak nitelendirilmeleri de düşünüldüğünde Özgecan’ın başına gelen cinayetin arka planı daha berraklaşır kuşkusuz. Kadınların insan olarak görülmemelerinin yukarıda görüldüğü gibi istatistiksel bir yansıması vardır. Bu cinayetlerin, kadınların, sistemsel olarak güçsüzleştirilmesinin ve misojenist hükümet politikalarının meyveleri olduğu büyük bir gerçektir. Erkek dayanışması ile tecavüz edilmeye kalkışılan, bıçaklanıp, öldürülüp ve yakılan bir simge cinayet mahiyetinde bir vahşettir Özgecan Aslan cinayeti. Türkiye son dönemde gerek iç gerek dış politikada, iç güvenlik meseleleri, çalışan haklarının iflası, ekonomisinde yaşanan üstü örtülü gerileme ile 2015 yılında kimi politikalarının sonuna gelmektedir. Tüm bunlarla birlikte düşünüldüğünde, kadın üzerinden yürütülen politikalarının da çöküşünün bir belgesidir bu cinayet. Yaşanan bu acı olay, kadın politikaları üzerinde akıllıca bir ters hamle yapılmadığı takdirde salt bir umutsuzluk ve acı halinin ötesine geçecektir.

Unutmamak gerekir ki, toplumların ortak bellekleri çok değerlidir, oraya kazınan olaylar unutulmaz, sineye çekilmiş gibi gözükür ancak akıl alamayacak tepkilere dönüşebilir. Tüm dünyanın, üzerinde konuştuğu, gelişmekte olan ülkelerin ilerleme kriteri olarak gördüğü kadın-erkek eşitliği meselesi bugün Türkiye’nin önündeki en büyük demokrasi engelini teşkil etmektedir ve Türkiye bu meseleyi aşamadığı takdirde, siyasi ve sosyal ve ekonomik kalkınmasında bir imkansızlık tablosu oluşturacaktır. Bu cinayet tıpkı, annemin öğrencilerinden olan Serpil Yeşilyurt ve Hanım Yeşilyurt’un tinerci gençler tarafından “bakire” istiyoruz denilerek 1998 yılının ardından kaçırılıp, önce tecavüz sonra işkence edip öldürülmelerinin ve katillerin onların Rahşat Ecevit affı ne ironiktir ki -bir kadının affı ile çıkmaları gibi bir simge olaydır. Güldünya cinayeti, töre adına işlenen kadın cinayetlerinde bir simgeyken, aynı şekilde 2011 yılında 13 yaşındaki bir kız çocuğunun Güneydoğu Anadolu bölgesinde 26 farklı ve saygın meslek gruplarından erkeğe satılmasının sonucunda görülen davada, erkek tecavüzcülere ceza indirimi uygulanırken, bu kız çocuğunun cinsel ilişkiye kendi isteği ile girmesi gerekçe gösterilmiştir. Yukarıda tüm sayılan istatistiklerin benzer bir sonucudur, N.Ç’nin başına gelenler ve bu dava da simge bir davadır. Yurtdışından örnekler vermek gerekirse Malala’nın eğitim hakkını savunduğu için Afganistan’da vurulması, Hindistan’da 2012 yılında, genç bir kadının 4 kişi tarafından bir otobüste, iç organları parçalanana kadar tecavüz edilip öldürülüp yol kenarına atılması kadın hareketi için dönüm noktalarıdır. Aynı şekilde Özgecan’ın başına gelen kadın hareketi için simge bir cinayet ve bir siyasi söylemin değişmesi adına büyük bir zorunluluğun göstergesidir.

Cumhuriyet kazanımlarının kitlelerce benimsendiği bir toplumda, son yıllarda kadın sivil toplum örgütlerinin yoğun çabalarının önü tüm bu siyasi söylem saldırıları ve dayatmaları ile kesilmiştir. Siyasi erk, kadın hakları üzerinde yonca tarlasındaki bir fil gibidir. Ne acıdır ki, tecavüze uğrayan kadınlar isimlerini kaybederlerken, yalnızca tecavüzden sonra öldürülen kadınlar isimlerine sahip olabilirler. Öyle ki, Özgecan, bugün yalnızca tecavüze uğrasaydı biz onun adını bilemeyecektik ve durum gözümüze bu denli kötü gözükmeyecekti. Yüzde 42’lik istatistiklerin içine belki sessizce eklenecekti ya da söylemeye cesaret edemeyecekti. Akşam evine gelip, hali kalmışsa yalan söyleyecekti, tıpkı diğer gizlenen şiddet olayları, tecavüz, cinsel istismar vakaları gibi. Özgecan, tüm bunlar başına gelmeyip okulunu bitirebilseydi, yüzde 29 ihtimalle çalışma hayatında yer alacak ya da yüzde 61 gibi daha yüksek bir ihtimalle kayıt dışı ekonomide güvencesiz çalışacaktı. Yaşasaydı, yüzde 3.6’lık bir ihtimalle kadın rektör, yüzde üçü geçemeyen bir ihtimalle kadın bakan, yüzde 14’lük bir yüzde ile milletvekili olabilirdi, yüzde 33.1 ihtimalle evlendiği takdirde eşinden şiddet de görebilirdi.

Kısacası Özgecan hayatta kalsaydı, annesinin sıcak, güvenli ve onu yüreklendiren kollarından adaletin olmadığı bir toplumsal hayatta mücadeleye devam edecekti, bizlerin devam ettiği gibi. Çocuğunu devlet hastanesinde doğurursa, nasıl doğuracağına kendi karar veremeyecek, bir sorun çıksa doğumda hayatını kaybedecekti. Belki Özgecan, bu istatistikleri rakamsal olarak bilmiyordu ancak tıpkı diğer genç kadınlar gibi canının bir değerinin olmadığını farkındaydı, farkındaydı ki masumca çantasının bir köşesinde biber gazını taşıyordu, saldırganları etkisiz hale getirme umuduyla, denedi ancak yapamadı…

Bir şubat günü, birilerinin canı tatmin olmak istedi diye, kendi ücretini ödeyip bindiği bir ulaşım aracında yol kenarına çekilerek bir tecavüz girişimine, ardından bir cinayete kurban gitti, Özgecan Şimdi aramızdan birileri katillerine soruyor, sizde vicdan yok mu diye. Ancak vicdan dilemek, sorgulamak geri kalmış ülkelerin kaderidir ve sorgulama biçimidir. Yasaların ve devletin iradesi vicdan aratmaya mahkum ediyorsa vatandaşlarını o ülkenin geleceğinin üstünde kara bulutlar vardır. Vicdan kelimesi, ingilizce ve fransızcada karşılık bulamaz kendine, Türkçeye özgü bir kelimedir. Bu iki dilde vicdan kelimesi “conscience”’tır yani bilinç sözcüğü ile aynı anlama gelir. Evet, katillerin yurttaşlık bilinçleri yoktur, insanlık bilinçleri de yoktur.

Bizler, kadın tecavüzcülerinden ya da katillerinden vicdan dilenmemeliyiz ama onların henüz bu cinayetleri, tecavüzleri işlemeden akıllarından geçenin yanlışlığı konusunda bilinçlendirmeliyizdir, kadına karşı şiddeti imkansız kılmak gerekir. Bunu yapacak olan da devlettir, hükümet politikalarıdır, eğitim sistemleridir, anne ve babalardır. Aksi takdirde, internette dolaşan, hapse girdiklerinde başlarına gelecek tecavüz, dayak, işkence sayesinde vuku bulacak bir adaletle ya da linç etme isteği ile mutlu olmaya çalışırız. Burası bir İslam Cumhuriyeti değil, hukuk ve adaletin olması gerektiği laik bir ülkedir. Eğer tüm bu linç, tecavüz kültürünün meşrulaşmasında dolaylı payımız olursa gerçek bir kaosa sürükleniriz, üstelik farkında olmadan. 11 Şubat 2015 günü, Özgecan adından değil canından oldu. Bize düşen, ondan bize kalan ismi ile yeni ve aydınlık kadın politikaları üreterek, kadınların bu ülkede özgürce dolaşmaları için erkek ve kadınların yanyana mücadele etmeleri olmalıdır. Biz vicdan için dilenmeyelim, bilincin sağlanması ve sistemleşmesi için mücadele edelim. Yollar bitti, buradan sonrası yok…

    Hayır, Her şey affedilemez!

Reklamlar

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s